Hixhabi i Gruas: Minarja që Lëviz
Kur hapat e tu jehonin nëpër sallat e aeroporteve, kur udhëtimi yt të çon në qytete të largëta anembanë botës, dhe më pas sytë e tu bien mbi një grua me hixhab që ecën qetësisht dhe me dinjitet, ndihesh sikur thirrja “Allahu Ekber” është shpallur — por pa një minare.
Është sikur, përmes hixhabit të saj, ajo vishet me një flamur që shpall praninë e Islamit në atë vend.
Ndërsa një burrë mysliman mund të përzihet me të tjerët pas një kostumi elegant ose një këmishë moderne, gruaja myslimane, përmes hixhabit të saj, mbetet një flamur i pagabueshëm — një simbol i qëndrueshëm që nuk zbehet.
Ajo është shenja më e qartë vizuale e pranisë së Islamit në sferën publike. Për këtë arsye, fushata perëndimore kundër hixhabit nuk ishte kurrë thjesht një përplasje kulturore me një veshje tradicionale; në thelb, ajo ishte një përballje me dëshminë publike të ekzistencës së këtij feje të veçantë.
Ata e kuptuan — politikisht dhe kulturalisht, me vetëdije të madhe — se hixhabi i gruas nuk është thjesht një copë pëlhure. Ai është një simbol fetar që lëviz, një shpallje e gjallë dhe e përditshme e Islamit në një kohë kur feja synohet të kufizohet në qoshet private të zemrës dhe të pengohet të shprehet në jetën publike.
Brenda arkitekturës së qytetërimit perëndimor, gjithçka i nënshtrohet shpërbërjes, fragmentimit dhe çmontimit: familja, feja, gjuha dhe identiteti. Megjithatë, hixhabi — ky simbol i hapur dhe i përditshëm — e çan këtë kontekst çmontimi.
Gruaja me hixhab, teksa ecën mes njerëzve, prish iluzionin e fitores që mbajnë kundërshtarët e Islamit.
Në pamjen e saj të thjeshtë qëndron një rimarrje e së drejtës së Islamit për të ekzistuar, dhe në praninë e saj dinjitoze ka një kujtesë të heshtur për rrugën e Qiellit mes ngjeshjes së botës tokësore.
Prandaj, nuk është çudi që media bashkëpunon, ligjet mobilizohen dhe fushatat nisen për ta njollosur dhe për ta shkulur këtë simbol nga vetëdija dhe sjellja.
Kundërshtarët e fesë, pasi dështuan të godisnin thelbin e mesazhit të Islamit, u kthyen përkundrazi drejt shkatërrimit të shenjave të tij të dukshme.
Ata nuk mund të tolerojnë një pikë referimi që shpall qartë: Islami është këtu. Kur dështuan ta heshtnin shpalljen hyjnore, u përpoqën të mbytnin jehonën e simboleve të saj.
Prandaj, motër e dashur, ti nuk je thjesht duke veshur një rrobë. Ti po mbart flamurin e mesazhit në një epokë hollimi.
Ti u tregon kalimtarëve se Islami është ende i gjallë në këtë botë. Përmes qëndrueshmërisë sate, projekti që synonte ta kthente Islamin në një relike muzeu, e jo në një prani të gjallë, mposhtet.